Sinds enkele jaren is meer nadruk komen te liggen op de preventie van jeugdcriminaliteit. Daarbij is substantieel geïnvesteerd in de aanpak van het probleem (Nederlands Jeugdinstituut, z.d.). In veel gemeenten is het aanbod de afgelopen jaren toegenomen. Daardoor ontstaat het beeld dat er geen sprake (meer) is van een gebrek aan aanbod (Rijksoverheid, 2024). Naast reguliere voorzieningen voor algemene preventie, vooral vanuit het jongerenwerk in de sociale basis, ontstaan specialistische initiatieven en specifieke veilighei dsinterventies. Deze worden bijvoorbeeld gefinancierd vanuit aanvullende bronnen van een gemeentelijke jeugd - of zorg - en veiligheidsafdeling, het Nationaal Programma Leefbaarheid en Veiligheid of Preventie met Gezag. Daardoor zijn inmiddels tal van oude, nieuwe en hernieuwde samenwerkingsstructuren binnen welzijn, zorg, veiligheid en onderwijs. Alles lijkt aanwezig. Het potentieel is daarmee groot. Er gebeurt ook veel, en wellicht steeds meer. En toch blijft het beoogde effect vaak achter (De Groene Amsterdammer, 2024; CCV, 2026; Zembla, 2026). Hoe kan dat?