'Je bent vooral mens'

"Ik ben in Leiden komen wonen omdat ik Afrikanistiek en Afrikaanse taalkunde studeerde. Na mijn studententijd ging ik werken bij veilinghuis Sotheby's. Ik was junior expert Europees keramiek en glas. Daarnaast werkte ik als kok bij Martinair. Ik was – en ben nog steeds – dol op reizen. Ook al werkte ik maar 1 dag per de week in de keuken, ik kon de hele wereld over vliegen en dat vond ik fantastisch. Toen Sotheby's ging reorganiseren, werd ik in Groot-Brittannië geplaatst. Ik wilde niet weg uit Leiden en ging op zoek naar een andere baan."  

Judith vond die nieuwe baan bij Bever. "Ik had bedacht er 'eventjes' te werken als overbrugging, maar ik vond het werk in de winkel heel leuk. Het buitenleven en het reizen zit me in het hart en ik werk daar nu al achttien jaar. Ik kon me specialiseren tot buitensportspecialist. Dat doorgroeien en -leren past bij mij. En het team, ook allemaal buitenmensen zoals ik, wat heel fijn is."  

"Ik ben al 12 jaar buddy van een Usher-patiënt. Deze ziekte veroorzaakt doofblindheid. Met deze jongen heb ik heel goed contact gekregen en we zijn de beste vrienden geworden. Met hem gaan fietsen, voelt al lang niet meer als vrijwilligerswerk, het is een fijne dag met een vriend." Judith werd zes jaar geleden door een vriendin gevraagd om als vrijwilliger aan de slag te gaan bij Xenia, het jongerenhospice in Leiden. "Ik had tijd en heb 'ja' gezegd."  

"Ik kan het heel goed vinden met Jacqueline Bouts, de directeur van Xenia. Zij vroeg of het niet iets voor mij was om verpleegkunde te gaan studeren en van mijn vrijwilligerswerk mijn baan te maken. Ik was ondertussen net klaar met een grote klus als illustrator, het boek 'Eefjes Singelpark' was af en ik had er ruimte voor. Ik heb bewust gekozen voor de vierjarige deeltijd-variant. Er was even sprake van de verkorte variant fast switch, maar dat wilde ik niet. Ik heb wel even getwijfeld hoor. Maar niet lang, zo zit ik niet in elkaar. Ik ben toch van 'carpe diem' en 'gewoon doen als het goed voelt'. Ik heb wel moeten beslissen om mijn vrijwilligersfunctie bij PechaKucha Night stil te leggen. Dat kostte me heel veel tijd, dus dat was niet te combineren."  

"Ja, het is best zwaar af en toe. Mijn dagen zitten vol met studeren, werken, vrijwilligerswerk doen en ik wil ook graag tijd hebben voor mijn gezin, mijn familie en vrienden. En voor mezelf. Die momenten vind ik tussendoor, dan ga ik wandelen met hond Saartje. Dat buitenzijn ontspant enorm. Weet je, ik ben erachter gekomen dat ik studeren gewoon heel leuk vind. De Hogeschool is zo'n gezellige en leuke plek, ik ga echt met plezier naar school. Moeilijk is het ook hoor al die lessen. Medisch rekenen bijvoorbeeld , is echt niet mijn ding. Daar moet ik echt hard op studeren. En ik kan het combineren met werken in de winkel en het hospice en dat vind ik gewoon heel mooi werk. Ik doe dat met plezier."  

"Ik heb best een paar zware maanden achter de rug. In mijn omgeving zijn mensen ziek en in rouw. Je merkt dat als je planning erg vol zit, het moeilijk is daar tijd voor te maken. Terwijl je dat wel erg graag wil. Ik wil er kunnen zijn voor mijn vrienden en familie. Dus ik probeer het zo goed mogelijk: tijd maken voor de mensen die belangrijk voor me zijn. Alhoewel het privé verdrietige tijden zijn, ben ik toch optimistisch. Ik denk dat dit gewoon in me zit. Ook mijn werk bij Xenia geeft me een blij en goed gevoel. Mensen vragen vaak of het niet zwaar is. Dat is het natuurlijk ook wel eens, maar meestal niet. Soms sta ik ook te huilen omdat het me raakt wat een gast of familie allemaal moet doorstaan. Maar vaker nog ben ik blij dat ik iemand heb mogen verzorgen. En we lachen heel veel met de gasten en de collega's. Bij Xenia zien we de gasten niet primair als patiënt. Ze zitten vaak al heel lang in dat hokje, ze worden geleefd door de afspraken in het ziekenhuis, gesprekken met artsen en medicijnen die moeten worden ingenomen. Wij kijken bij Xenia juist niet naar de patiënt, maar naar wie je bent als persoon. Wie je was voordat je ziek werd, die persoon is er nog. Dat vind ik prachtig en heel waardevol om te mogen meemaken." 

"Ik heb drie dochters van 21, 19 en 15. Mijn vriend en ik proberen ze een brede blik mee te geven. Niet iedereen in de wereld heeft dezelfde voorrechten die wij in Nederland hebben. Onbaatzuchtig zijn, iets voor een ander doen, dat vinden we belangrijk als gezin. Het reislustige hebben we ook mee kunnen geven, dat vind ik mooi. Ik blijf gefascineerd door andere culturen." 

"Ik ben niet echt een feminist, ik geloof dat je vooral mens bent. Je geslacht doet er eigenlijk niet zo toe, wees gewoon jezelf. Ik ben uiteraard wel een groot voorstander van inclusiviteit en gelijke kansen voor vrouwen. In de wereld van filosofie, psychologie, kunst en cultuur zijn vrouwen wel vaak een inspiratiebron voor mij. Frida Kahlo bijvoorbeeld, zo grensverleggend. Daar heb ik heel veel respect voor."