Chenna op stage op Bali: ''Mijn stageperiode was veel fijner dan ik ooit had durven dromen.''
In haar eentje voor een stage naar Bali vertrekken; het was nogal een spannende stap voor Chenna, student Toegepaste Psychologie. Op het Indonesische eiland begeleidde ze vijf maanden lang kinderen met een beperking, maakte ze kennis met een nieuwe cultuur en voelde de groep medestagiaires al snel als een hechte vriendengroep.
Hoi Chenna! Waarom koos je voor Bali?
''Ik wilde graag buiten Europa stagelopen en na lang wikken en wegen koos ik voor Bali. Vooral de combinatie van de lokale cultuur, zoals het eten en de architectuur en de goede voorzieningen voor toeristen sprak mij aan. Op het eiland zijn goede ziekenhuizen, is het vervoer goed geregeld en er zijn veel internationale mensen. Hierdoor gaf Bali mij een veilig gevoel.''
En, was het de goede keuze?
“Absoluut! Het is een van de beste keuzes van mijn studie geweest. Ik heb me op geen enkel moment onveilig gevoeld. En ik heb onwijs veel leuke mensen leren kennen.''
Hoe heb je je voorbereid op zo'n lange periode ver weg van huis?
“Toen ik wist dat ik naar Bali ging, ben ik op zoek gegaan naar een stageplek. Ik wist dat ik iets met kinderen wilde doen en graag dicht bij een stad wilde wonen, omdat dat voor mij veiliger voelde.''
''Daarna ging ik zoeken naar scholen voor kinderen met een beperking in Ubud. Dit is één van de bekendere plekken op het eiland. Via Facebook kwam ik in contact met een organisatie. Een oud-vrijwilliger vertelde dat ze hier een goed systeem hadden voor stagiaires en vrijwilligers. Daardoor kreeg ik veel vertrouwen in deze stageplek.Ik nam contact op met de eigenaren, die mij doorverwezen naar een stagebegeleidster die zelf van Nederland naar Bali verhuisde om kinderen te helpen.''
De gemiddelde dag van een Toegepaste Psychologie-student op Bali
Vertel eens over de dagen op Bali, hoe zagen die eruit?
''Iedere ochtend ontbeten we met alle stagiaires in ons huis. Daarna liepen we met z’n allen naar de school. In de ochtend begeleidde ik de kinderen bij basisvaardigheden zoals lezen, schrijven en rekenen. Tussendoor was er tijd voor lunch. Daarna hielp ik de therapeuten in een prikkelarme ruimte bij het geven van therapie.''
''Na de werkdag gingen we soms nog naar Ubud om iets te drinken, te eten of gewoon even de stad in te gaan. Maar meestal aten we in ons huis. Hier sloten we de dag samen af.''
Klinkt superleuk! Hoe was het om met een groep mensen samen te wonen?
''Dat was geweldig! We deden alles samen en bouwden daardoor heel snel een sterke band op. We zaten namelijk in hetzelfde ritme, werkten samen en ontdekten in het weekend het eiland. Daardoor voelde we snel als een hechte vriendengroep.''
En kun je wat meer vertellen over jouw stage? Waar liep je stage en wat deed je daar?
''Ik werkte op een school voor kinderen met een beperking. Ik ondersteunde een lokale leerkracht in de klas. Ik hielp bijvoorbeeld bij het bewaren van de rust en orde, en bij het bedenken van leuke opdrachten. Soms nam ik ook een hele les over, zodat de leerkracht tijd had voor andere werkzaamheden.”
“De kinderen hadden allemaal verschillende ondersteuningsbehoeften. Sommigen hadden bijvoorbeeld meer hulp nodig bij het begrijpen van opdrachten, terwijl anderen extra begeleiding nodig hadden bij hun gedrag of concentratie. Hierdoor gaf ik veel één-op-één begeleiding. Ik moest heel gericht kijken wat iemand nodig heeft en echt afstemmen op gedrag en ontwikkeling.”
“Daarnaast waren er ook therapiesessies, waarbij ik de lokale therapeuten ondersteunde. We speelden spelletjes met de kinderen en deden oefeningen om contact te maken en vertrouwen op te bouwen. Ook probeerde ik met de kinderen te praten om beter te begrijpen wat ze nodig hadden en hoe ze zich voelden. Ik lette daarbij goed op hun gedrag en houding. Zo merkte ik bijvoorbeeld wanneer een kind verdrietig was, doordat het stiller werd of minder oogcontact maakte. Dat sloot goed aan bij mijn opleiding Toegepaste Psychologie, omdat ik mijn kennis over gedrag direct in de praktijk kon toepassen.”
Zijn er grote cultuurverschillen tussen Bali en Nederland?
“Ja, die waren er zeker. Ik heb gemerkt dat mensen op Bali veel meer buiten leven dan mensen in Nederland. Dat vond ik heerlijk, omdat ik echt een buitenmens ben.''
''Ook merkte ik verschillen in gedrag en gewoontes, zoals hoe respectvol en rustig mensen met elkaar omgaan op Bali. En het belang van religie en ceremonies. Waar ik ook aan moest wennen, is dat ze op Bali alles met hun rechterhand aangeven en aannemen. Dit doen ze omdat de rechterhand wordt gezien als de schone hand. Door je rechterhand te gebruiken bij het geven en aannemen van iets, toon je waardering en respect voor de ander. Het is een gewoonte die bij de Indonesische cultuur hoort. Bijzonder hè?
Een spannende uitdaging die goed uitpakte
Hoe vond je het om in je eentje zo ver weg te gaan?
“Dat vond ik in het begin echt heel spannend. Dat kwam vooral door mijn oogaandoening. Deze aandoening zorgt ervoor dat mijn zicht steeds kleiner wordt. Vooral op slecht verlichte plekken heb ik erg beperkt zicht. Dat is in Nederland prima te doen, omdat ik alles ken en de omgeving veilig en vertrouwd is, maar op Bali was dat anders. Ik moest daar echt leren om open te zijn over mijn oogaandoening en aan te geven wanneer ik hulp nodig had. Door erover te vertellen, wisten de mensen om mij heen waar ze rekening mee konden houden, en konden ze mij helpen als mijn zicht weg was.
Zou je een buitenlandstage aanraden?
''Ja, absoluut! Als je ervoor openstaat, leer je er niet alleen veel over je studie, maar ook over jezelf.Ik heb bijvoorbeeld geleerd om meer open te zijn over mijn oogaandoening. Van tevoren vond ik dat heel spannend, maar ik merkte dat mensen mij beter begrepen en hielpen omdat ik erover praatte.
Daarnaast ben ik zelfstandiger geworden. Ik ben voor 6 maanden alleen naar de andere kant van de wereld vertrokken, hiervoor moest ik veel zelfstandig doen.
Het belangrijkste wat ik heb geleerd, is dat ik dingen die ik spannend vind soms gewoon moet doen. Voordat ik vertrok, maakte ik me veel zorgen over hoe mijn stageperiode zou verlopen. Ik vroeg me af of ik wel vrienden zou maken en of ik het naar mijn zin zou hebben. Uiteindelijk viel alles mee en was mijn tijd op Bali veel fijner dan ik ooit had durven dromen!"
