Woestijnreis lectoraat

Een week door de woestijn

Maart 2019 - 11 medewerkers van Educatie trokken met lector Dieuwke Hovinga een week de woestijn in. Zonder modern comfort, zonder telefoon, agenda en laptop, zelfs geen horloge. Waarom zochten zij de stilte en weidsheid van de Sahara op?

Patronen doorbreken

Docenten spreken elkaar geregeld over het werk op onze hogeschool; over wat betekenisvol onderwijs is en wat demotiverend werkt. In deze gesprekken zijn verlangens hoorbaar om bepaalde zaken anders aan te pakken en de daarbij behorende strubbelingen - het kan best lastig zijn om patronen te doorbreken en je handelen meer in lijn te brengen met dat wat wezenlijk voor je is. 

In de Sahara ontsloten handelskaravanen leefgebieden, verbonden levensvormen, vormden een schakel in culturele uitwisseling. Wat als wij te voet door de woestijn zouden trekken en met woestijnbewoners gewoonten, gebruiken, verhalen en ideeën uit zouden wisselen, zouden we culturele waar kunnen verzamelen om eenmaal thuis verlangde kantelpunten in ons werk te realiseren? 

Het bleek een verruimende en inspirerende ervaring te zijn. Opgeladen, bewuster van eigen intentie en mogelijkheden kwamen de karavaangangers terug.

Een paar ervaringen...

“Ik heb vanuit rust en ruimte naar mijzelf en mijn werk kunnen kijken. Juist door dit met collega’s te ervaren, maakt voor mij dat het steviger landt en beter beklijft. Het heeft mij een meer serene en krachtige houding in het werk gegeven.”

“Het is betekenisvol voor me geweest dat we de reis met collega’s gemaakt hebben. Ik heb een grote passie bij collega’s ervaren. Het gevoel van verbinding met collega’s die geïnspireerd zijn en open staan gaf spirit en power. Ik kwam terug met een enorm gevoel van ruimte. Dat gevoel heb ik nog steeds.”

“Nu ik zelf in de woestijn geweest ben, wil ik mijn studenten en daarmee indirect de kinderen inspireren met mijn geschenk van de woestijn: een groot geschenk van de stilte, de wij(d)sheid van de Sahara! Dit geschenk van de woestijn wil ik doorgeven: vreugde en dankbaarheid voor Moeder aarde, onze kostbare, in het heelal draaiende planeet die ons draagt en voedt en waarop water levengevend is.”​

“Als ik iets wil doorgeven over deze reis is het de kunst van het loslaten en erop vertrouwen dat het goed komt. Dit kan alleen als de randvoorwaarden goed geregeld zijn. In schoolse termen: de voorbereide omgeving moet goed op orde zijn. We proberen studenten dit steeds mee te geven. Dieuwke en Wanda hadden het zo georganiseerd. Door uitdagende opdrachten te geven waarvan je soms niet meteen begreep waar dit toe moest leiden. Door steeds een stapje verder te gaan, ons mee te nemen in een proces zonder uit te leggen wat daarvan hun bedoeling was. Door erop te vertrouwen dat ieder op zijn of haar manier tot leren zou komen. In het eigen proces te laten. En hoe dit is gelukt – dat neem ik mee naar het onderwijs.”

“In het voetspoor van de kamelen. In het tijdloze ZIJN in de woestijn, in het niet weten, het ongewisse, ben ik in contact met het puurste, het schoonste en het unieke van mezelf. En daar kan geen gedachte of oordeel of twijfel tegenop. Het IS en dat is genoeg.”

Door de woestijn